|
چقدر دلم می خواست آزاد باشم. به قول یکی از دوستان یله و رها...
دوست داشتم الان فارغ از هر قید و بند مرخصی و ... یقه پالتوم رو بزنم بالا و تنها بزنم به خیابونهای دودآلود تهران
و اونقدر راه برم تا از خودم دورشم.
از آدمها٬ از همه چیز و همه کس.
دلم می خواد تنها باشم.
ای کاش می شد از این قفسی که این دیو دیوانسالاری برامون ساخته آزاد شیم.
دلم می خواد بشکنم این قفس رو و بزنم زیر هر چی قید و بند الکی و مزخرفه. زیر هر چی آیین نامه و تبصره و چیزهایی که خودمون برا خودمون نوشتیم.
هرچیزی رو با هم قاطی کردیم و ملغمهای ساختیم که هیچ چیزش به هیچ چیزش نمیاد. که خودمون رو بزرگ نشون بدیم.
نفسم در نمیاد....
|
